DE WERELD VERKLEINDE MIJN HOOFD WERD GROTER

Regelmatig werd mij de vraag gesteld. Wat doet het met u, zo alleen opgesloten zitten op een cel. Wel ik probeer al lang dit gevoel te omvatten, en ook te beschrijven.

Allereerst het ruimtegevoel. Ik heb zo de indruk dat mijn leven, mijn lichaam, mijn hoofd één geworden is met mijn cel. De wereld, het zijn is verkleind tot een ruimte van enkele kubieke meter. Enerzijds voelt het benauwend aan, maar anderzijds ook zo een gevoel van zekerheid. Alles is ‘minimalistisch’, ja zelfs nihilistisch, dat geeft zo zijn zekerheden, stabiliteit. Ik hou dan nog bovenaldien bovenop van orde en netheid.

Tweedes zijn de sociale contacten dermate beperkt, dat een mens noodgedwongen een andere uitweg zoekt. Voor de meesten is dat TV of slapen.  Ik heb me gestort in lees en studiewerk. Daardoor raakt mijn hoofd overvol. Mijn hoofd (en kennis) heeft de ruimte van mijn cel aangenomen, mede dat ik zo weinig over de opgedane stof kan communiceren. Ik verwerk alles in mezelf tot mijn eigen filosofie. Soms is het wel benauwend. Ik word als het ware overmand door een zekere flueheid… een sluimer van gedachten. Er komt zoveel binnen. Ik denk het soms als volgt, mijn cel is mijn wereld geworden, en mijn hoofd mijn cel. Soms maakt het me angstig als ik buitenkom. Kan ik de wereld, met al zijn prikkels, maar ook met al zijn domheden, nog wel aan ? Hoor ik nog wel thuis in dat geweld van leven. Waar zit ik dan met al mijn theorie. Hoe ik ook rationeel probeer te zijn, mijn gevoelens beheersen een groot deel van mijn handelen. Ook daarbuiten sluit ik me gemakkelijk af. Het zal ooit een enorme aanpassing worden !!!

Advertisements