De eerste keer naar buiten.. wat keek ik er naar uit ! Een week

voordien stress.. nachtmerries… slapeloze nachten.. maar ook

angst. Acclimatisatie, is de mooie uitdrukking die men gebruikt, om

een mens zich te laten aanpassen aan een nieuwe situatie. Zo ook

gebeurt dit met gedetineerden, die kortelings in vrijheid gesteld

worden. Een soort aanpassingssysteem, waarbij, en dit soms na

lange periode van wereldvreemdheid, betrokkenen zich leren aan-

passen aan de vernieuwde situatie. Een soort proef-test-periode,

om te zien of we onze vrijheid wel aankunnen, en kunnen over-

leven in die harde wereld.

Maar het is tevens het moment om vele praktische voorbereidin-

gen te regelen voor straks, opnieuw die wondere wereld van vrij-

heid in te stappen.. we laten u meegenieten van zo een eerste

dag.. of toch minstens een stukje ervan !

Ik kreeg een UV (uitgangsvergunning) van 7u tot 20u. Op tijd uit

mijn bed, en klaargemaakt voor 7u. Om 7.10u, was mijn deur nog

steeds op slot ! Eventjes ‘alarm-bellen’ en om 7.15u komt de chef.

Werken ? Neen, ik heb een uitgang vandaag. Oeps ! Eventjes over

het hoofd gezien, was de reactie. Gaat snel met me naar de re-

ceptie, handtas in de handen ( wordt hier veilig opgeborgen). Oh

nee ! Daar was die chef, waar ik in Brugge problemen mee had..

maar ze liet de controle over aan iemand anders, wat een geluk !

Maar tevens een ongeluk, want de elektriciteit was uitgevallen, en

de deuren konden niet automatisch open.

Dus, sleutel zoeken, om manueel te regelen. Nog even nazien of

al mijn papieren in orde waren, en hop, ja hoor, half uurtje te laat,

maar ik stond buiten. Beter laat dan nooit.

Lap, daar komt de bus.. ik hoor een auto bruusk remmen.. in alle

haast steek ik de straat over, zonder kijken ! Oeps ! Een auto..

beweegt dat ! De bus op, richting station.. klaar om naar de trein

te gaan. Eerst nog snel een broodje en een cola voor onderweg,

en snel naar de strarbucks voor een latté macchiato.. wat heb ik

daar naar uitgekeken ! Op naar de trein. Eindelijk rust. Even snel

naar ‘iedereen’ een sms sturen, met mijn nummer, en al snel tele-

foontjes. Eigenlijk de ganse treinreis door. De wereld is me niet

vergeten. Ik ben terug in.

Snel in Antwerpen, de stad van ‘t schoon verdiep, maar een an-

der spoor, een andere trein, naar mijn eindbestemming van van-

daag. Maar, als ik aankom, zijn de deuren gesloten. Ik zag nog

net de conducteur, die vriendelijk wuifde… ja, je bent te laat !. En

nu ? Ik heb mijn eerste afspraak om 10.30u, en de trein komt pas

om 10.20u aan. Vlug een vriendin opgeroepen.. en ja hoor, ik was

nog op tijd. Wat gaat dat vlug, een probleem oplossen in de buiten-

wereld. Ik ging om werk te zoeken.. en je kent dat…. van alles

vragen. Bij een tweede bezoek zouden ze een intentieverklaring

opmaken, om me in dienst te nemen. Oef… Mevrouw, kunt u ons

uw email adres geven.. Ja, dat heb ik natuurlijk niet..

Zo vervulde ik nog een reeks afspraken, die ik, naar mijn gevoel,

allemaal naar een goed einde bracht. Nu zou ik me vergenoegen

aan een echte frietmaaltijd, dat zo hoog op mijn verlanglijst stond.

Ik was op tijd terug op cel, tijd om te bekomen van zoveel emoties.

Angel.

Een theater monoloog. Een boek. Een blog vol. en dit allemaal

over een systeem dat vierkant draait. Ik ben dit zo moe, altijd

hetzelfde te schrijven. En dan wil ik ermee stoppen. Stoppen, om

mensen moedwillig op hun fouten te wijzen. Het heeft toch geen

zin. En mensen kwetsen, staat eigenlijk niet in mijn agenda.

Maar dan telkens opnieuw, zijn er terug die signalen. Lezers die

me kaartjes toesturen met wensen : doe verder, wat je doet is

goed, we bidden voor je. Anderen die schrijven : er zijn er meer

die je volgen dan je denkt, en we weten ook dat het niet gemak-

kelijk is iets te veranderen. Ergens heeft je actie toch wel zin.

Vandaag kreeg ik een soort smeekbrief van :

“Jij mag nu vooral niet stoppen. Iedereen klaagt en zaagt, maar

niemand doet er iets mee. Jij zegt het tenminste. Jij zegt dat we

veel meer gestraft worden dan de wet voorschrijft. Heb je dan

niet langer het recht om dit verhaal te brengen, of zelfs de plicht.

Laat je niet intimideren. Doe het voor ons. Ik hoop dat je door-

gaat met artikels, opdat de tijd, dat je hier was, toch een reden

had”.

En tenslotte is er ook mijn eigen dagelijkse motivatie. De dingen

die dagdagelijks mislopen zijn een voedingsbodem van frus-

tratie, die ik eigenlijk alleen kan afwerken door het uit te schrijven.

Het werkt therapeutisch.

Ja, het is meer dan drie maand geleden, dat ik het beloofde. We

zouden een ontleding maken van de persoon, die ik niet nader bij

naam vernoem. Maar wel omschreef ik, in mijn titel ‘ Blonde stoot

gestript’, begin dit jaar. We zouden haar ontvellen als een ui, tot en

met de tranen toe.

Maar het heeft maanden geduurd, alvorens betrokkene wenste in

te gaan op onze uitnodiging, om op onze sofa plaats te nemen.

Omringd door foto materiaal van Socrates, Plato, Aristoteles en

Sigmund Freud, probeerde ik eerst om betrokkene zich op haar

gemak te laten voelen. Dit was geen sinecure, de spanning was te

snijden. Je voelde duidelijk dat betrokkene gestuurd was, in op-

dracht van, om zich te laten bijstaan.

Ik probeerde van alles, riep alle groten erbij, de oude Grieken, de

Behavionisten, Maslow, maar het ontvellen lukte maar niet. Ik

drong niet door tot de kern. Patiënte vertelde me dat ze het zo

moeilijk had om sympathie uit te stralen, en dit haar erg hinderde

in haar dagdagelijkse beroepsactiviteiten. Weliswaar lukte dit ten

opzichte van bepaalde personen wel. Ik kon niet anders dan te

belanden bij prof. Dick Swaab, die me uitlegde dat het vermoede-

lijk om een ontwikkelingsprobleem ging van de grijze-hersenzone,

meer in het bijzonder, de prefrontale cortex, die instaat voor het

empathisch gedrag van de mens.

Er was dus weinig hoop op herstel, maar ik adviseerde een neuro-

bioloog te raadplegen, om de oorzaak van dit fenomeen op te

sporen, en dit om de evolutie te kunnen volgen, en zo erger te

voorkomen. Straf was wel, dat dit in bepaalde gevallen, echter

wel lukte. Zou het dan toch een opvoedingsprobleem zijn ? Nu ja,

we wachten eerst de scans af, en houden u op de hoogte.