DE STAD VAN DE LEVENDE DODEN.

Geweld :  Deel 3

 

Na zijn bezoek ter plaatse in Massachusetts schrijft de auteur :
Laat me je meenemen naar het universum van het geweld. Na
zovele jaren bezoeken achter de metalen detectors en stalen
deuren, sta ik nog steeds verwonderd over het aantal mensen die
hier levend begraven zijn, dikwijls omdat ze moorddadig tekeer
gingen, en niemand weet, hoe anders hen aan te pakken.
Duizenden en duizenden, zelfs in een relatief rustig Massachu-
setts. In Amerika zijn er meer dan een miljoen. Dat is 1 persoon
op 350…
Dit is ruim 10 keer meer dan in ons eigen land, wat ook al wijst
op een gewelddadiger cultuur. Een land echter waar in 31 van de
50 staten, de doodstraf nog wordt uitgevoerd. Wat andermaal be-
wijst dat de manier van straffen niet altijd bepalend is voor het
goede resultaat ( afschrikking ).

 

Vele veroordeelden vertelden nu dat ze gestorven waren, ze
niets voelden, geen persoonlijkheid hadden. Het maakte hen dan
ook zo onverschillig, en daarom dat ze konden doden.  Ze wilden
de anderen dood, omdat zijzelf al dood waren, het leven van an-
deren was een onuitstaanbare pijn voor hen. Wie anders die lief-
de voelt, zou een mens kunnen doden.

 

De constructies in beton, zonder uitzicht, deden dan ook dikwijls
denken aan echte grafhelden. Het zou niet  misstaan om boven
de poort de slogan te zetten : geef alle hoop op…
Het concept en de mentaliteit van een civiele oorlog creëerden een
sfeer van ‘weg alle hoop’.
Maar zo was meestal de reden waarom ze naar hier gezonden
werden. Gevangenen zonder hoop. Levende lichamen met dode
geesten, zonder emoties, zonder fysieke gevoelens. Iemand noem-
de zichzelf een vampier, iets wat op zichzelf al dood is. Hij had zijn
eigen oma gedood en haar bloed opgedronken.
Neen, dit is geen horror film, maar een verslag van een psychiater,
die de opdracht heeft, deze mensen te helpen.

 

In een volgende titel ( nr. 4 ) beschrijven we 2 specifieke gevallen,
levende doden die ondertussen wel hun vonnis uitvoering onder-
gingen.
Advertisements