Ja, ik weet het, belofte maakt schuld. een aantal maanden geleden

maakte ik de belofte er een artikel over te schrijven. Maar er was

zoveel ander belangrijk nieuws, dat ik dit maar steeds vergeten ben.

Tot nu , het is een beetje komkommertijd, je weet wel, van alles

en nog wat te doen, maar niets speciaals. Tegenwoordig heeft dit

een nieuwe naam gekregen. Niet meer komkommertijd, maar

six-pack time .Kan ook nix-pack time zijn.

Ja, alles klinkt wat moderner, en vooral het staat chique een En-

gels woord te gebruiken. Maar wat wil dit eigenlijk zeggen ? Dat is

dus de tijd na Nieuwjaar, waar men zoveel beloftes maakt, o.a.

om aan de lijn te werken. Ja, die enkele kilo’s extra, doen je kno-

pen spannen, en dat is het signaal. Snel naar de personal coach,

weeral een Engelsman. Niet in New York, maar hier ten lande.

Maar we gaan het daar niet over hebben. Neen, die blonde, je

weet wel. Ik omschrijf haar even. Ze is van het vrouwelijk geslacht,

naar mijn normen is ze jong, heel groot is ze ook niet. Verstandig,

daar kan ik niet over oordelen. Ze lijkt me wel lenig.

Maar we gingen haar als een uit ontvellen. Laagje per laagje, tot

we bij de kern komen. Pavlov, Maslow, Sigmund Freud, Descartes,

Spinoza, Augustinus, Aristoteles, Plato, Socrates.

We gaan ze allemaal gebruiken, om te verklaren, wie ze is, en

waarom ze is zoals ze is. Ze denkt, dus ze bestaat, dat is alvast

zeker. Of is het omgekeerd ? Neen, het wordt geen ‘verhandeling

van Descartes’ maar wel een mooi leesbaar, luchtig verhaal.

Nog even geduld, ik zoek de komkommers.

Mijn leven is geen 3 euro waard !

Zaterdag morgen 31 december. Het heeft gevroren, en het is mistig,

een soep, ook op de grond.

De nieuwe Justin Bieber, zou je hem kunnen noemen. Jay is het

vriendje van Angelina, die vier jaar geleden, toen ze samen in het

6e leerjaar van de lagere school zaten, zijn papa verloor door een

ongeval.

Een blitse moto, een snelle wagen, is de eerste reactie van de mees-

te mensen ! Neen, gewoon een misstap bij het verlaten van een ge-

bouw, drie treden naar beneden en uitgeschoven. Met het hoofd

neergekomen op de derde trede. Fataal.

Er overkwam mij op deze kille zaterdag net hetzelfde. Drie harde

blauwstenen treden vol met ijzige gladdigheid. In een flits zag ik

alles voor mijn ogen, toen ik zwaar geschaafd aan de rug, op de

grond lag. Onmiddellijk omringd door bezorgde collega’s, dat deed

wel deugd.

Waarom moet ik dat verhaal kwijt . Wel, toen ik op de grond lag,

wisten de omstaanders me te vertellen dat er al vijf anderen net

hetzelfde hadden tegengekomen. Verdorie, dacht ik, waar zijn onze

directeurs ? De denkers, de doeners ! Je weet wel, zij die alles re-

gelen.  Wat bedoel ik : de ziekenhuizen, de post, de ingang van het

gemeentehuis, de winkelier, wat doen ze voor hun publiek en klan-

ten ? Nooit strooien als het glad is ?  Onmiddellijk, en kwistig, om

te voorkomen dat mensen zouden uitglijden.

Wat gebeurt er hier… een leger van cipiers, maar niemand die er

maar denkt aan het woord ‘preventie’, het is beter voorkomen dan

genezen. En dan lopen er hier tientallen chefs rond met een rood

lintje, en waar staat dit voor? Brandhulpverlener. Tja, als het vriest

dan brandt het niet !

Geen enkele gezonde mens stuurt 100 wandelaars ( al zijn het maar

gevangenen) over een terrein met blauwe hardsteen trappen bij

vorstweer, zonder voorzorgen.

Maar ik weet al waarom, zout is kostelijk, en het staat niet in het

budget. Beste mr. de Directeur, neem keukenzout ( kost niets ) en

doe er wat minder in de soep. Om dat te weten moet je ondernemer

zijn. Ja, ze zouden het wel oplossen met een nieuw regeltje, maar

het duurt één jaar alvorens het in werking komt, en dan is deze win-

ter al lang voorbij.

Wat is ons leven waard, minder dan een kilo zout. Bezig zijn met

uw zaak, dat heb ik geleerd als ondernemer. De klant altijd eerst.

Ja, ik strooide zout voor mijn klanten en personeel, vanaf de straat

tot aan de ingang.

Ik kan daar onmiddellijk op antwoorden, maar ik doe het niet.. lees

eerst mijn ervaringen, en misschien kan je er dan zelf op antwoor-

den.

Toen ik einde de jaren ’80, de nieuwste vleugel bouwde in de

Nieuwe Wandeling  ( de administratieve blok, en de bezoekzaal oa.)

kwam ik regelmatig in contact met de sleutelbewaarders. Zo noem-

de men ze toen.

Mensen, die hoofdzakelijk als taak hadden, de verplicht opgeslo-

tenen, veilig achter slot en grendel te houden.

Deze jongelingen van weleer, zijn allemaal opgeklommen tot grijze

heren en dames. Vijftigers, dicht tegen hun pensioen aan. Ook

wel al eens in een min of meer verantwoordelijke positie, of vak-

bondsverantwoordelijken.

Mensen, die volgens velen, wat ‘fin de carrière’ zijn.

Het zijn niet meer deze mensen, die dagdagelijks contact hebben

met de gedetineerden. Ze hebben de sleutels doorgegeven aan

jongere elementen. En, volgens Selor, het officiële aanwervings-

bureau van de overheid, is er nog steeds geen diploma vereist,

om cipier te worden.

Maar wat wil een diploma zeggen… de directieleden zijn alvast

hoog opgeleide gediplomeerden. Echter, waar staat dit borg voor ?

De cipiers, die er nu rondlopen, en tot spijt van wij het benijdt, het

zijn meestal vrouwen, hebben alvast emotionele intelligentie.

Ja, weten waar het mis loopt, en proberen er zelf iets aan te doen,

maar het wordt hen door het systeem niet toegestaan. Ze worden

de vleugels afgeknipt, er wordt zelfs amper naar hen geluisterd,

in naam van :  ” Jullie zijn onwetend, en de veiligheid boven alles”.

Wat is daar het resultaat van ? Burn-outs, mensen  met geen en-

kele  motivatie, ziekteverzuim. En dan komt daar bovenop de vak-

bond, die het heilige vuur blijft aanstoken van teveel besparings-

zucht.

Gebrek aan arbeidsvreugde ( iets heel belangrijk ) wordt amper

aangekaart. Luisteren naar de ware noden en kennis van de cipier

is niet aan de orde. Ja, ze zijn slim, veel slimmer dan je denkt, zij

weten de klepel hangen, alleen mogen ze de klok niet luiden. En

wat doen ze, ze zorgen voor zichzelf, andere oplossingen zoeken.

Ik begrijp hen volkomen.

Ik kom haar bijna iedere dag tegen. En ja hoor, telkens richt ik mijn

vriendelijk blikkende ogen in haar richting, maar het lukt maar niet.

Starlings kijkt ze de andere kant op.

Waarom ? Zou ik niet weten..

Ik heb haar niets misdaan.

Ik wil alleen overkomen als een lieve bompa, met goede bedoelin-

gen. Het zit in mijn menselijke natuur, om steeds tegen iedereen,

goeie dag te zeggen.

Mijn ouders ( in de goeien ouden tijd ) vonden dit de minste vorm

van beleefdheid. En dat gaat me bezig houden. Waarom ?

Waarom kunnen mensen zo afstandelijk met elkaar omgaan ? De

wereld kan je alleen maar verbeteren, door te beginnen met jezelf,

en als je dan al pogingen wil doen, wordt het niet in dank afgeno-

men.

Was het mijn eigen dochter geweest, zou ik het haar eens goed

in haar hoofd inprenten. Maar, alhoewel ik er vier heb, en de

jongste amper 15 is, heb ik dat nooit hoeven te doen.

En dan is er dat beetje hoop dat steeds weer bovenkomt. De Kerst-

boom staat overal, het is de tijd van het jaar, nu zal het misschien

lukken…

Maar, nee hoor, niets is minder waar.. en ik kom er elke dag langs.

Misschien ga ik veranderen van den Aldi naar de Carrefour, het

schijnt dat de kassiersters daar vriendelijker zijn.