Ben je soms eenzaam..

Het is in de buitenwereld al zeer moeilijk om je niet af en toe eens ‘down’ te voelen. Een mensenleven bestaat sowieso uit hoogtes en laagtes. Hoe voelt dit in gevangenisschap?
Als ik eerlijk mag zijn, zijn de vlagen van eenzaamheid hier nog veel talrijker. Ze voelen ook veel intenser aan. In de buitenwereld is er heel wat verstrooiing die onze moeilijke momenten afzwakken. In de gevangenis is dit totaal niet zo. Een mens is hier zo’n 22 uur per dag op zichzelf aangesteld. Daarnaast ben je voor alles afhankelijk van anderen, waardoor dit gevoel alleen maar groter wordt. Alhoewel ik probeer om me zo goed mogelijk bezig te houden met een vrij strakke dagplanning (structuur), komt er regelmatig een moment van totale eenzaamheid. Het komt vooral voor als je ergens naar toe bent geweest (zelfs de stomste banaliteit) en je terug komt op je cel en achter je de deur wordt dicht gedaan… krkrkrk met de sleutel potdicht. Dat zijn zo van die ‘onmachtige’ momenten waarop je de eenzaamheid over je hoofd voelt vallen. Meestal sleep je die een tijdje mee. Je bent verplicht iets te gaan doen of je zou met je hoofd wel eens de ‘staalhardheid’ van de deur testen. Wie of wat er ook buiten op je wacht, er zijn veel momenten dat het gevoel van eenzaamheid in je sluipt en aan alles vreet. Alles binnen in je holt uit: je hart, nieren en hersenen… Detentieschade noemt men de schade die gedetineerden oplopen tijdens hun verblijf binnen de muren. Dit gevoel van eenzaamheid, zinloosheid doet pijn en die pijn blijft hangen. Deze vorm van detentieschade is dus zeer reëel. Het is een gevoel dat blijft hangen, tot vervelens toe.

De redactie

Advertisements